28/09/2010
Terwijl de wedstrijd bezig was en de
deelnemers tot het uiterste gingen, dacht ik dat één van hen een
videocamera op zijn hoofd had…
L'Equipe Tri-City-Athlon video
… ik wist het niet helemaal zeker en was het al helemaal
vergeten tot ik gisteren een link kreeg toegestuurd van één van de
deelnemers. Als je wilt weten hoe het was om deel te nemen, de
video maakt het overduidelijk. Wie heeft meegedaan, voelt door de
beelden de dag helemaal terugkomen, niet?
28/09/2010
Beste Eurostar Tri-City-Athlon-team,
Ik heb nu al even de tijd gehad om terug te denken aan de
uitzonderlijke wedstrijd die jullie voor ons vorige week hebben
uitgestippeld. Van het eerste moment dat ik erover hoorde, wist ik
dat je al veel geluk moest hebben om hieraan te kunnen deelnemen en
ik kon alleen maar hopen dat ik van de partij mocht zijn. Nooit had
ik kunnen denken hoe motiverend en uniek deze wedstrijd zou zijn en
het was vast één van de leukste dagen uit mijn leven.
Dank aan al die verschillende mensen uit al die verschillende
teams voor hun werk en inspanningen. Zij maakten de dag
onvergetelijk en zorgden ervoor dat ik zoveel kon bereiken. Er zijn
voor mij deuren opgegaan en nieuwe mogelijkheden ontstaan die ik
anders nooit zou hebben gezien of gekregen.
Ik heb een verslagje gemaakt met wat foto's voor mijn familie en
vrienden. Misschien vinden jullie het ook wel leuk om te lezen. Het
was voor mij de beste manier om een overzicht te geven van de
dag.
Hartelijk dank voor deze fantastische dag. Het was mijn eerste
triatlon en een geweldige manier om een triatloncarrière te
starten. Er komen inderdaad meer triatlons, ik heb de smaak echt
wel goed te pakken.
Sophie
-----------------------------
Maandag 13 september
LONDEN
Aankomst in St Pancras en onmiddellijk ben ik ondergedompeld in
een sfeer van opgewonden spanning en verwachting van deelnemers,
organisatoren en supporters. We zijn uitgenodigd in de Business
Premierlounge en maken kennis met elkaar en met elkaars verhalen.
Behalve de 20 deelnemers per land die werden geselecteerd via een
combinatie van stemmen en juryleden, zijn er ook deelnemersplaatsen
voor Eurostar carte blanchehouders, belangrijke klanten en
Eurostarmedewerkers. Het was dus best leuk om ieders background te
ontdekken en waarom en hoe ze werden geselecteerd. De meest
gestelde vraag was dan ook: "Hoe kom jij hier terecht?". De
antwoorden varieerden van een schooldirecteur uit een
achtergestelde wijk in Leeds die zijn leerlingen wilde motiveren
tot iemand die zichzelf had uitgedaagd om een Ironman uit te lopen
op haar dertigste verjaardag om te bewijzen dat ze het kon.
De rit met Eurostar was een zegen, tijd om te ontspannen, een
stukje te eten en te genieten van de sfeer. In businessclass
alstublieft!
PARIJS
Om 23 u. lag ik in bed in mijn hotel in Parijs,
maar niet voor ik mijn spullen in 3 afzonderlijke plastic zakken
heb geschikt, één voor elk deel van de wedstrijd. Overal plakt een
gigantische 50 op, mijn wedstrijdnummer. Dan heb ik de zakken nog
eens uitgepakt en ingepakt en uitgepakt en ingepakt… en probeerde
ik eindelijk te slapen.
Dinsdag 14 september
@ 4.30 u., de wekker loopt af om me klaar te
maken voor de wedstrijd. Ik had gepland om wat tijd te hebben om de
race en alle onderdelen in mijn hoofd te doorlopen, en hoe ik me
wilde voelen, vóór de dag echt begon. Ik wist dat daarvoor later op
de dag geen tijd zou zijn. Maar toen ik wakker werd, was ik
uitgeput en mijn ogen wilden maar niet open. Uiteindelijk had ik
amper 15 minuten tijd om even te zitten, vóór het ontbijt.
7 u. - Toen ik mijn wetsuit aan had en naar de
start van de wedstrijd in Bassin de La Villette wandelde, voelde ik
me helemaal klaar en opgeladen en ik kon niet wachten om te starten
om te zien hoe ik het er vanaf zou brengen.
Van de 150 mensen was ik de tweede die in het water sprong. Ik
vond het warmer dan de laatste keer dat ik in open water had
gezwommen in Engeland en ik zwom naar de startlijn. De wedstrijd
zelf was geweldig. Ik deed er 23:49 minuten over en probeerde elke
arm- en beenslag perfect te maken. Bij de start leek het alsof
massa's zwemmers mij inhaalden, maar daar lette ik niet zo op. Ik
was helemaal gefocust op zo snel en zo sterk zwemmen als ik maar
kon tot de finish. Een ervaren triatleet en Ironman had me vooraf
gezegd: "Vergeet vooral niet te genieten". Daar ging ik voor en dat
is mij zeker gelukt.
Toen ik de tweede ronde van het parcours had afgelegd en voor de
mannelijke deelnemers lag die ik net had ingehaald, zag ik de
finish en begon te sprinten. Ik werd zo opgewonden omdat ik er
bijna was, en te weten dat het eerste deel van de wedstrijd er op
zat, dat ik mezelf moest dwingen om te kalmeren en te focussen op
het zwemmen. Zo van: "Sophie, je komt er alleen maar als je je
hoofd weer in het water legt en zwemt. Doe dat nu gewoon."
Enkele seconden later hees ik mezelf uit het water
en rende over het blauwe tapijt naar de finish. Nadat mijn
ademhaling weer gekalmeerd was en met een flesje Powerade in de
hand, keek ik rond en merkte op dat er nog niet zo veel deelnemers
waren aan mijn kant van de finish. J
Ik grabbelde naar mijn camera voor een foto met de
wereldkampioen triatlon bij de junioren en zijn broer. De brede
lach op mijn gezicht zegt genoeg. Ik eindigde als derde.
BRUSSEL
11 u. - Na een tweede ontbijt en zoveel water
en sinaasappelsap als ik maar op kon, was ik helemaal
wedstrijdklaar toen ik in Brussel uit de Eurostar stapte. Na een
metroritje en een korte wandeling stonden we aan de startlijn van
de fietswedstrijd. Alle fietsen stonden daar klaar in volgorde.
Blij dat ik was om mijn fiets daar te zien in perfecte conditie (ik
had 'm twee dagen eerder bij Eurostar in Londen afgeleverd). Nog
even de laatste voorbereidingen en daar ging ik voor een nieuwe
massastart. Het grappige was, dat ik net voor de start nog advies
gegeven had aan een andere deelneemster over hoe je het best een
heuvel kunt nemen. Achteraf bleek dat zij de hele wedstrijd heeft
gewonnen. En ze zei dat mijn tips hebben geholpen.
De fietswedstrijd was mijn beste prestatie van de dag. De eerste
keer dat ik tegen de klok had gefietst was zes weken voordien en
sindsdien was ik alleen maar verbeterd. De vroege ochtenden en late
avonden op en neer de heuvels in Richmond park hadden me sterker
gemaakt en zorgden voor een goed resultaat in de wedstrijd. Mijn
belangrijkste doel was om ontspannen en met vertrouwen te rijden,
dat was van cruciaal belang in dit bochtig en soms verraderlijk
parcours.
Ik deed 1 uur 18 minuten over de 40 kilometer, geholpen door de
aanmoedigingen van de supporters. Het enige dat ik voor ogen hield,
was dat ik voor de meeste vrouwen wilde blijven en ik bracht het er
niet zo slecht vanaf met mijn vijfde plaats. Toen ik over de finish
ging en een medaille overhandigd kreeg, kreeg ik plotseling geen
adem meer, alsof mijn keel werd dichtgeknepen. Ik denk dat ik even
een paniekaanval kreeg, dus ik probeerde mijn ademhaling te regelen
en strompelde verder om mijn fiets in de rekken weg te zetten. (Ik
strompelde omdat ik tijdens de vierde ronde over de tramlijnen was
gevallen). Zweet en tranen stroomden over mijn gezicht terwijl ik
probeerde te kalmeren en niet in te storten voor al mijn nieuwe
vrienden. Ik had me niet gerealiseerd hoezeer ik mezelf had
gepusht, tot ik stopte met pushen. Hierin zal ik vast beter worden,
als ik eenmaal goed heb geleerd hoe een wedstrijd af te werken.
LONDEN
15 u. - Terug op de Eurostar was ik uitgeput,
en ik keek aan tegen het voor mij moeilijkste onderdeel van de
drie: de 10K loop. De tramsporen hadden nog andere slachtoffers
gemaakt, één man had een gebroken pols en een vrouw had een
hersenschudding. Gelukkig had het niet geregend, of het had nog
erger kunnen zijn. Ik probeerde nog wat te eten, maar halfweg mijn
lasagne was het mijn tijd voor een massage en ik rende door 5
rijtuigen om de masseuse te vinden. Wow! Ik dacht dat ze er wat mee
dolden toen ze een massage aanboden, maar deze meende het wel heel
serieus J
Toen we in Londen aankwamen, had mijn mum al meer dan
een uur halsreikend
staan wachten. Ze zag me aan komen wandelen, terwijl mijn bagage
voor mij werd gedragen. Was ik trots toen Olympisch atleet Iwan
Thomas aanbood om mijn tas te dragen!
18.30 u. - de wedstrijd begint. Mijn doel was
simpel: zo snel mogelijk naar de finish. Hard lopen en snel
aankomen en bidden dat mijn gekwetste knie geen problemen zou
geven. Er waren drie rondes en tijdens de eerste helft ging alles
perfect. De tweede helft was moeizamer, maar de steun en het
applaus van mijn familie en vrienden sleurden mij erdoor. De lach
op hun gezicht zei al genoeg. Elke keer dat ik voorbij hen kwam,
kreeg ik nieuwe energie en ze bleven op mijn netvlies tot ik ze
weer zag. Zo'n 52 minuten later liep ik over de eindmeet van mijn
eerste triatlon. Ik was opgelucht en ongelooflijk gelukkig en
omringd door alle mensen die voor me hadden gesupporterd.
2 dagen later wist ik mijn klassement: 5de van
de vrouwen en 65ste op 120 deelnemers in de algemene uitslag.
Bedankt om dit te lezen en voor al jullie steun en
aanmoedigingen.
Het is belachelijk hoeveel dat er toe doet op de beslissende
momenten.
Sophie Roberts
28/09/2010
En wat voor een strijd! Dit was echt wel een opgemerkte aanloop
naar London 2012 met elite-atleten die elkaar tot topprestaties
hebben gedreven.
De wedstrijd opende mijn ogen over het contrast in de
verschillende onderdelen, toen de sterkst geëindigde zwemmers wat
achterop raakten bij het fietsen. Het is wel duidelijk dat je
andere spieren nodig hebt voor het zwemmen, dan voor het
fietsen
Voor het loopgedeelte van de Tri-City-Athlon, het onderdeel
waarvoor de meeste deelnemers het grootste vertrouwen hadden,
moesten de atleten drie rondes afleggen door Regent's Park, voorbij
de London Zoo en de verschillende vijvers en meren in dat
koninklijke park.
In tegenstelling tot het zwemmen en fietsen waren er deze keer
verschillende groepjes die zich vooraan posteerden bij de start,
waarschijnlijk diegenen die toch snel aan de leiding zouden gaan
lopen. En inderdaad spurtten zij als een speer weg, onder de tonen
de het London Community Gospel Choir en een daverend applaus.
De eerste honderden meters waren voor sommigen een warming-up om
hun tempo te vinden. Maar net zoals bij de vorige onderdelen viel
de deelnemersgroep snel uit elkaar. De eersten waren al terug van
hun eerste ronde binnen de tien minuten. De supporters hadden amper
tijd om zich te verkleden voor de mini-uitdaging die wij voor hen
hadden voorbereid om hen helemaal onder te dompelen in het
evenement.
Bij de tweede ronde keken de snelste lopers al uit naar de
laatsten van de eerste ronde om hun tempo te regelen. Wat dan weer
een stimulans was voor de 'langzamere' lopers om een tandje bij te
steken. De regen die ondertussen was beginnen te druppelen, kon de
pret niet drukken, ook niet bij de toeschouwers.
Tot grote verbazing van velen moesten we ons al binnen de 20
minuten voorbereiden om de finalisten te ontvangen en amper 14
minuten later was het inderdaad zover. Jonny
Brownlee haalde onder een luid applaus de finish in de knappe
tijd van 34 minuten en was zo de eerste atleet die de
loopwedstrijd van de Tri-City-Athlon won.
Het applaus groeide alleen maar aan voor alle andere 130
deelnemers terwijl die één voor één de finish bereikten.
Als ze over de lijn liepen, en zoals het altijd gebeurt als onze
Franse collega's van de partij zijn, kregen alle deelnemers
champagne overhandigd. Sommigen goten het naar binnen als water,
zoveel dorst hadden ze gekregen van het lopen.
Alle deelnemers werkten het loopgedeelte af vóór 19.30 u. En de
winnaars kregen hun medaille overhandigd, waarna nog een serenade
van het koor volgde.
Bijgevoegd zijn de resultaten van de volledige wedstrijd.
28/09/2010
28/09/2010
28/09/2010
Zes ronden door een park klinkt op papier niet zo bijzonder,
maar als elke ronde meer dan 6 km lang is, is het een ander
verhaal. Vooral als je bedenkt dat onze deelnemers al op zijn van 5
uur vanmorgen en een zwemtraject van 1500 meter achter de rug
hebben.
De verwachtingen van de deelnemers toen ze aankwamen met de
trein, waren hooggespannen voor de tweede uitdaging. Onderweg
hadden de meesten verhalen uitgewisseld van hoe ze bij deze
Tri-City-Athlon betrokken raakten en hoe ze zich hebben
voorbereid.
De transfer van
Brussel-Zuid naar het stadion voor het fietsen was waarschijnlijk
een beetje anders dan ze hadden verwacht, want we hebben de hulp
van de Brusselse metro ingeroepen om hen onder het verkeer door te
loodsen naar het wedstrijdstadion.
We kwamen rond de middag aan in het Koning Boudewijnstadion,
nadat we als het ware de metro even hadden overgenomen. De
deelnemers zagen er prachtig uit met hun materiaal uit de speciale
Eurostar Tri-City-Athlonkit, verzorgd door Adidas en met hun
felgele Eurostar-lanyards.
Het fietsprogramma startte om 12.40 u. en het was even afwachten
voor het Eurostarteam hoe het zou lopen, omdat we niet konden
inschatten hoe de hoofdgroep zou rijden, rekening houdend met de
officiële Olympische triatlonrichtlijnen die drafting verbieden
(waarbij een deelnemer voordeel kan halen uit de slipstream van de
fietser voor hem).
28/09/2010
Ons unieke
sportevenement startte vanmorgen in stijl met een rinkelende wekker
om 4 uur. Grapje, natuurlijk was het hoogtepunt van de ochtend de
start van het zwemgedeelte van de Eurostar Tri-City-Athlon.
Terwijl ik snel nog even het overzicht van de wedstrijd
overliep, werd ik overrompeld door het zicht van 140 deelnemers,
die in de frisse Parijse morgenlucht stonden te trappelen in hun
wetsuit. Ze hadden al om 5.15 u. een ontbijt achter de kiezen, met
nadien een korte rit van het hotel naar het Bassin de la Villette
voor een zwemtraject van 1500 meter.
Precies om 7.26 u. priemde de zon zoals voorspeld over de Arc de
Triomphe en 4 minuten later startte het zwemmen. Verrassend veel
ochtendlijke kijkers en een impressionante zwerm mediamensen
moedigden 140 op en neer gaande witte badmutsen luidkeels aan.
Moedige atleten vochten van bij het begin voor een goede
plaats.
Hoe meer de wedstrijd vorderde, hoe meer de groep uit elkaar
viel in een lange lijn, met nu en dan hoofden die hoger opdoken (om
te kijken of ze nog op koers lagen), met soms verbeten trekken, en
soms ook een glimlach. De beste deelnemers in de zwemproef 'tikten
aan' in amper 17 minuten en THEO REBEYROTTE, onze eerste winnaar,
gaf een sterke en frisse indruk toen hij uit het water kwam.
De laatste zwemmer, zijn naam laten we even in het midden, klom
uit het water even na 8.15 u. De zwemmers vertelden ons hijgend dat
hun armen zwaar aanvoelden (van de inspanning en het melkzuur),
maar dat ze het een fantastische uitdaging vonden en ernaar
uitkeken om even te kunnen gaan zitten tijdens de volgende proef.
Ik weet niet zeker of je een 40 kilometer lange fietsrit 'even
zitten' kunt noemen, maar het is duidelijk dat ze er zin in
hebben.
Even afdrogen en droge kleren aan en hop, de deelnemers sprongen
babbelend in de bus op weg naar Paris Gare du Nord voor de transfer
met een gecharterde Eurostartrein naar Brussel om 9.30 u. Amper 3
uur nadat ze Parijs verlieten, zullen ze al op hun vertrouwde
stalen ros zitten voor het fietstraject van de wedstrijd.
Ik voelde een soort van verwachtingsvolle spanning in de lucht
bij alle deelnemers. Het is interessant om te kijken of de
eerstaangekomen zwemmers hun voorsprong zullen kunnen behouden
tijdens de hele wedstrijd. Er treden stevige concurrenten aan in
Brussel en ik weet dat één van de deelnemers ooit het
snelheidsrecord van mountainbiken op land op zak heeft gehad. De
wedstrijd is dus zeker nog niet gestreden.
Straks heb ik een nieuwe update vanuit Brussel, zo rond 15 u.
GMT (16 u. MET).
Wordt vervolgd ...
28/09/2010
Door Jon Alexander
Op 4 oktober 2009 heb ik belachelijk veel pijn doorstaan. Ik
voltooide de 3,8 km zwemmen, de 180 km fietsen en de 42,2 km lopen
van de Challenge Barcelona, een triatlon met Ironman-afstanden, in
de tijd van 11 uur en 32 minuten. Ik ben er bijzonder trots op dat
ik het gedaan heb, te meer daar het voor mij een milieucampagne
was, met de meest eco-vriendelijke voorbereiding, uitrusting en
manier van reizen die ik kon realiseren.
Dit bracht een aantal geheel nieuwe uitdagingen met zich mee,
terwijl de voorbereiding hoe dan ook al zwaar was. Ik moest overal
aan denken, van mijn dieet (ik was vegetariër geworden) tot mijn
reis (per trein) en het materiaal waarvan mijn wetsuit was gemaakt
(op basis van kalksteen in plaats van aardolie).
Waarom deed ik zoiets? Waarom was ik begonnen aan iets dat toch
al zo zwaar was en maakte ik het voor mezelf nog moeilijker?
Ik deed het omdat ik geloof dat sport een van de beste manieren
is om mensen te inspireren anders te gaan denken en daar wilde ik
op mijn eigen manier mijn kleine bijdrage aan leveren.
Ik zeg niet dat het voltooien van de Ironman op enige manier
vergelijkbaar is met het winnen van de rugby wereldbeker - maar ik
denk dat ik iets heb kunnen doen waardoor sommige mensen anders
zijn gaan denken.
In de Ironman heb ik laten zien dat milieubewust leven geen
enorm compromis hoeft te zijn. Je moet over sommige dingen dieper
nadenken, maar het hoeft geen rem te zijn op je prestaties, plezier
of ambitie. En door het te doen, en de daaruit voortvloeiende
publiciteit in verschillende triatlontijdschriften en websites,
weet ik dat ik veel andere atleten heb geïnspireerd om dieper na te
denken.
Ik heb de wereld dan wel niet veranderd, maar ik ben een
sportieve uitdaging aangegaan en heb die gebruikt om andere mensen
te inspireren anders te gaan denken.
En dat is ook mijn boodschap voor mensen die willen meedoen in
de Eurostar Tri-City-Athlon - wil je deze gelegenheid gebruiken om
andere mensen te inspireren om iets te doen of te geloven? De
mensen die een goed antwoord hebben op deze vraag, zijn de mensen
die ik op die dag in actie wil zien.
28/09/2010
Over 51 dagen en 17 uur begint de grootste uitdaging in mijn
Ironman-carrière. Sinds ik op 43-jarige leeftijd begon met
triatlon, heb ik twee Ironman langeafstandswedstrijden voltooid,
allebei in het VK. Dit jaar ga ik voor de derde keer proberen te
finishen in wat wel de 'zwaarste ter wereld' genoemd wordt - de
Lanzarote-Ironman.
Je kunt natuurlijk heel gemakkelijk - en terecht - zeggen dat ik
hier al twee keer gefaald heb - in 2006 en vorig jaar. In 2006 was
het mijn eerste triatlon ooit - niet verstandig, dat weet ik - en
vorig jaar maakte ik grote fouten met mijn voeding. De
weersomstandigheden waren vreselijk, ik voelde me ziek en had een
probleem met de fiets, dus het was begrijpelijk dat ik toen ook
niet gefinisht ben.
Maar deze twee pogingen zijn zo belangrijk geweest - ik heb er
meer van geleerd dan van mijn successen - en ik denk dat ik aan de
Ironman meedoe omdat ik elke keer zoveel over mezelf leer. Een
tijdje geleden las ik dat, als je over de eindstreep komt in een
Ironman, je een andere persoon bent dan degene die startte, iedere
keer weer. En dat geldt zeker voor mij.
Voor alle verstandige mensen die wijs genoeg zijn om geen
Ironman te doen, het is een standaard triatlon - zwemmen, fietsen
en lopen - maar alleen zijn de afstanden wat langer - 3,8 km
zwemmen, 180 km fietsen en 42 km lopen. Ik ben een heel gewoon mens
- ik heb een baan, een gezin en ik ben geen topatleet - maar door
training ben ik een heel stuk verder gekomen.
Forrest Gump's moeder dacht dat het leven een doos chocolaatjes
was. Ironman heeft me geleerd dat tijd vrijmaken om te trainen,
zoals zo vele dingen een kwestie van kiezen is. 10 - 20 uur per
week trainen lijkt heel zwaar in combinatie met een veeleisende
baan. Maar aan de andere kant zijn er veel mensen die elke week net
zoveel uren televisie kijken, dus het is een keuze. Een moeilijke
keuze soms - op de winteravonden dat ik liever op de zetel zou
liggen bijvoorbeeld - en op die momenten moet ik heel serieus met
mezelf praten.
Tijdens een training kan je je heel eenzaam voelen - er zijn
niet zoveel mensen die graag meegaan om in april in koud open water
te zwemmen of 4 of 5 uur met je te gaan fietsen. Dus train ik vaak
alleen. In zekere zin heb ik geluk, want ik heb in de loop der
jaren veel energie gekregen door alleen met mezelf te zijn. Maar de
energie die je krijgt van anderen die samen met jou trainen, is ook
heel belangrijk.
Mijn coach vertelde me onlangs hoe belangrijk mijn
ondersteuningsteam is - ik ben dan wel degene die over de
eindstreep gaat, maar er zijn heel veel mensen die me daarbij
helpen - trainingspartners, kinesisten, sportmasseurs, mijn
voedingdeskundige en therapeut (mevrouw H.) en vele, vele
anderen.
Een goed voorbeeld van vorige week - ik had net een week
training op Lanzarote achter de rug - alles was goed gegaan, hoewel
ik alleen was, dus toen ik terug kwam in het VK had ik echt
behoefte aan trainingsgezelschap. Dat lukte helaas niet - door mijn
werk en mijn trainingsschema moest ik twee lange weken alleen
trainen. Dat betekende 30 uur luisteren naar mezelf en dat is meer
dan genoeg voor iedereen. Dus toen ik afgelopen zaterdag met twee
vrienden kon lopen, was dat heerlijk en voelde ik mijn
energieniveau stijgen.
Maar op zondag voelde ik me niet goed en was niet in staat om
een geplande fietstocht van vijf uur uit te rijden, het had wel
gekund, maar dat was niet verstandig geweest. Hoewel het de juiste
beslissing was, voelde ik me gefrustreerd en een beetje ongerust
omdat ik dacht dat het missen van deze training me in de wedstrijd
op achterstand zou zetten. Maar met de steun en overtuigingskracht
van de mensen die ik vertrouw en respecteer was ik er na twee dagen
overheen en nu ben ik weer in training met hernieuwde energie en
intensiteit.
Daarna had ik het op mijn werk een paar dagen heel druk - veel
stress en enorme druk - maar de wetenschap dat je steeds weer kunt
herstellen heeft me geleerd hoe belangrijk veerkracht is, en ook
hoe belangrijk het is te begrijpen waar die veerkracht vandaan
komt.
Moeilijke keuzes, opofferingen, pijn, emotioneel en mentaal
zware tijden, waarom zou je het allemaal doen? Soms weet ik het ook
niet zo zeker - ik heb in dit leerproces regelmatig oog in oog
gestaan met mijn demonen - maar niets is te vergelijken met over de
eindstreep lopen en deze woorden te horen: 'Proficiat, Keith
Hatter, je bent een Ironman.'