Een brief van één van onze trotse deelnemers
28 September 2010
Beste Eurostar Tri-City-Athlon-team,
Ik heb nu al even de tijd gehad om terug te denken aan de
uitzonderlijke wedstrijd die jullie voor ons vorige week hebben
uitgestippeld. Van het eerste moment dat ik erover hoorde, wist ik
dat je al veel geluk moest hebben om hieraan te kunnen deelnemen en
ik kon alleen maar hopen dat ik van de partij mocht zijn. Nooit had
ik kunnen denken hoe motiverend en uniek deze wedstrijd zou zijn en
het was vast één van de leukste dagen uit mijn leven.
Dank aan al die verschillende mensen uit al die verschillende
teams voor hun werk en inspanningen. Zij maakten de dag
onvergetelijk en zorgden ervoor dat ik zoveel kon bereiken. Er zijn
voor mij deuren opgegaan en nieuwe mogelijkheden ontstaan die ik
anders nooit zou hebben gezien of gekregen.
Ik heb een verslagje gemaakt met wat foto's voor mijn familie en
vrienden. Misschien vinden jullie het ook wel leuk om te lezen. Het
was voor mij de beste manier om een overzicht te geven van de
dag.
Hartelijk dank voor deze fantastische dag. Het was mijn eerste
triatlon en een geweldige manier om een triatloncarrière te
starten. Er komen inderdaad meer triatlons, ik heb de smaak echt
wel goed te pakken.
Sophie
-----------------------------
Maandag 13 september
LONDEN
Aankomst in St Pancras en onmiddellijk ben ik ondergedompeld in
een sfeer van opgewonden spanning en verwachting van deelnemers,
organisatoren en supporters. We zijn uitgenodigd in de Business
Premierlounge en maken kennis met elkaar en met elkaars verhalen.
Behalve de 20 deelnemers per land die werden geselecteerd via een
combinatie van stemmen en juryleden, zijn er ook deelnemersplaatsen
voor Eurostar carte blanchehouders, belangrijke klanten en
Eurostarmedewerkers. Het was dus best leuk om ieders background te
ontdekken en waarom en hoe ze werden geselecteerd. De meest
gestelde vraag was dan ook: "Hoe kom jij hier terecht?". De
antwoorden varieerden van een schooldirecteur uit een
achtergestelde wijk in Leeds die zijn leerlingen wilde motiveren
tot iemand die zichzelf had uitgedaagd om een Ironman uit te lopen
op haar dertigste verjaardag om te bewijzen dat ze het kon.
De rit met Eurostar was een zegen, tijd om te ontspannen, een
stukje te eten en te genieten van de sfeer. In businessclass
alstublieft!
PARIJS
Om 23 u. lag ik in bed in mijn hotel in Parijs,
maar niet voor ik mijn spullen in 3 afzonderlijke plastic zakken
heb geschikt, één voor elk deel van de wedstrijd. Overal plakt een
gigantische 50 op, mijn wedstrijdnummer. Dan heb ik de zakken nog
eens uitgepakt en ingepakt en uitgepakt en ingepakt… en probeerde
ik eindelijk te slapen.
Dinsdag 14 september
@ 4.30 u., de wekker loopt af om me klaar te
maken voor de wedstrijd. Ik had gepland om wat tijd te hebben om de
race en alle onderdelen in mijn hoofd te doorlopen, en hoe ik me
wilde voelen, vóór de dag echt begon. Ik wist dat daarvoor later op
de dag geen tijd zou zijn. Maar toen ik wakker werd, was ik
uitgeput en mijn ogen wilden maar niet open. Uiteindelijk had ik
amper 15 minuten tijd om even te zitten, vóór het ontbijt.
7 u. - Toen ik mijn wetsuit aan had en naar de
start van de wedstrijd in Bassin de La Villette wandelde, voelde ik
me helemaal klaar en opgeladen en ik kon niet wachten om te starten
om te zien hoe ik het er vanaf zou brengen.
Van de 150 mensen was ik de tweede die in het water sprong. Ik
vond het warmer dan de laatste keer dat ik in open water had
gezwommen in Engeland en ik zwom naar de startlijn. De wedstrijd
zelf was geweldig. Ik deed er 23:49 minuten over en probeerde elke
arm- en beenslag perfect te maken. Bij de start leek het alsof
massa's zwemmers mij inhaalden, maar daar lette ik niet zo op. Ik
was helemaal gefocust op zo snel en zo sterk zwemmen als ik maar
kon tot de finish. Een ervaren triatleet en Ironman had me vooraf
gezegd: "Vergeet vooral niet te genieten". Daar ging ik voor en dat
is mij zeker gelukt.
Toen ik de tweede ronde van het parcours had afgelegd en voor de
mannelijke deelnemers lag die ik net had ingehaald, zag ik de
finish en begon te sprinten. Ik werd zo opgewonden omdat ik er
bijna was, en te weten dat het eerste deel van de wedstrijd er op
zat, dat ik mezelf moest dwingen om te kalmeren en te focussen op
het zwemmen. Zo van: "Sophie, je komt er alleen maar als je je
hoofd weer in het water legt en zwemt. Doe dat nu gewoon."
Enkele seconden later hees ik mezelf uit het water
en rende over het blauwe tapijt naar de finish. Nadat mijn
ademhaling weer gekalmeerd was en met een flesje Powerade in de
hand, keek ik rond en merkte op dat er nog niet zo veel deelnemers
waren aan mijn kant van de finish. J
Ik grabbelde naar mijn camera voor een foto met de
wereldkampioen triatlon bij de junioren en zijn broer. De brede
lach op mijn gezicht zegt genoeg. Ik eindigde als derde.
BRUSSEL
11 u. - Na een tweede ontbijt en zoveel water
en sinaasappelsap als ik maar op kon, was ik helemaal
wedstrijdklaar toen ik in Brussel uit de Eurostar stapte. Na een
metroritje en een korte wandeling stonden we aan de startlijn van
de fietswedstrijd. Alle fietsen stonden daar klaar in volgorde.
Blij dat ik was om mijn fiets daar te zien in perfecte conditie (ik
had 'm twee dagen eerder bij Eurostar in Londen afgeleverd). Nog
even de laatste voorbereidingen en daar ging ik voor een nieuwe
massastart. Het grappige was, dat ik net voor de start nog advies
gegeven had aan een andere deelneemster over hoe je het best een
heuvel kunt nemen. Achteraf bleek dat zij de hele wedstrijd heeft
gewonnen. En ze zei dat mijn tips hebben geholpen.
De fietswedstrijd was mijn beste prestatie van de dag. De eerste
keer dat ik tegen de klok had gefietst was zes weken voordien en
sindsdien was ik alleen maar verbeterd. De vroege ochtenden en late
avonden op en neer de heuvels in Richmond park hadden me sterker
gemaakt en zorgden voor een goed resultaat in de wedstrijd. Mijn
belangrijkste doel was om ontspannen en met vertrouwen te rijden,
dat was van cruciaal belang in dit bochtig en soms verraderlijk
parcours.
Ik deed 1 uur 18 minuten over de 40 kilometer, geholpen door de
aanmoedigingen van de supporters. Het enige dat ik voor ogen hield,
was dat ik voor de meeste vrouwen wilde blijven en ik bracht het er
niet zo slecht vanaf met mijn vijfde plaats. Toen ik over de finish
ging en een medaille overhandigd kreeg, kreeg ik plotseling geen
adem meer, alsof mijn keel werd dichtgeknepen. Ik denk dat ik even
een paniekaanval kreeg, dus ik probeerde mijn ademhaling te regelen
en strompelde verder om mijn fiets in de rekken weg te zetten. (Ik
strompelde omdat ik tijdens de vierde ronde over de tramlijnen was
gevallen). Zweet en tranen stroomden over mijn gezicht terwijl ik
probeerde te kalmeren en niet in te storten voor al mijn nieuwe
vrienden. Ik had me niet gerealiseerd hoezeer ik mezelf had
gepusht, tot ik stopte met pushen. Hierin zal ik vast beter worden,
als ik eenmaal goed heb geleerd hoe een wedstrijd af te werken.
LONDEN
15 u. - Terug op de Eurostar was ik uitgeput,
en ik keek aan tegen het voor mij moeilijkste onderdeel van de
drie: de 10K loop. De tramsporen hadden nog andere slachtoffers
gemaakt, één man had een gebroken pols en een vrouw had een
hersenschudding. Gelukkig had het niet geregend, of het had nog
erger kunnen zijn. Ik probeerde nog wat te eten, maar halfweg mijn
lasagne was het mijn tijd voor een massage en ik rende door 5
rijtuigen om de masseuse te vinden. Wow! Ik dacht dat ze er wat mee
dolden toen ze een massage aanboden, maar deze meende het wel heel
serieus J
Toen we in Londen aankwamen, had mijn mum al meer dan
een uur halsreikend
staan wachten. Ze zag me aan komen wandelen, terwijl mijn bagage
voor mij werd gedragen. Was ik trots toen Olympisch atleet Iwan
Thomas aanbood om mijn tas te dragen!
18.30 u. - de wedstrijd begint. Mijn doel was
simpel: zo snel mogelijk naar de finish. Hard lopen en snel
aankomen en bidden dat mijn gekwetste knie geen problemen zou
geven. Er waren drie rondes en tijdens de eerste helft ging alles
perfect. De tweede helft was moeizamer, maar de steun en het
applaus van mijn familie en vrienden sleurden mij erdoor. De lach
op hun gezicht zei al genoeg. Elke keer dat ik voorbij hen kwam,
kreeg ik nieuwe energie en ze bleven op mijn netvlies tot ik ze
weer zag. Zo'n 52 minuten later liep ik over de eindmeet van mijn
eerste triatlon. Ik was opgelucht en ongelooflijk gelukkig en
omringd door alle mensen die voor me hadden gesupporterd.
2 dagen later wist ik mijn klassement: 5de van
de vrouwen en 65ste op 120 deelnemers in de algemene uitslag.
Bedankt om dit te lezen en voor al jullie steun en
aanmoedigingen.
Het is belachelijk hoeveel dat er toe doet op de beslissende
momenten.
Sophie Roberts